Saturday, 3 May 2014

out of the box.

Salam. Good morning.

Kenapa aku tak tidoq lagi? Apa yang aku buat pepagi buta ni? Bakpenya risau sampai gitu. This is what we semester break fever baybehhhh. hushh hushh. Tak lah. Aku tgh prektis berjaga malam, senang nak p oversea takda lah nak jet lag bagai. Gituuuu. Sampai je UK, haa terus terbeliak bijik mata. Segorr. Well, practise make purrrfecccttt whattt / flip hair. Aku lah orang yang paling tak jet lag sedunia. Mana campak pon boleh celik hahahaha.

Boleh caya ke engko ni pah? *sambil belai janggut*

Awat tak bleh pulak. Tau la muka aku ni sehabis-habis melayu / asian. Ingat tak mampu jejak ke oversea? Hah. Tunggulah aku sampai UK someday, aku snap gambo habis-habisan start dari KLIA sampai ke London Heathrow Aiport sepanjang jalan. Sampai penuh memory phone / camera la. Ye, aku save and biarkan jela gambo tu dlm phone aku. Why not? Engko expect aku nak upload bebanyak dkt fb sambil caption "HELLO LONDON HERE I COMEEEE!!" Gitu? hahahaha. Sorry, I am literally not that kind of people who used to upload thousand of pictures in one minute.. err. Goddamn it. She's Diva!

Am not. Seriously tho, among hundreds of picture saved in my phone memory, only 2 - 3 of them been uploaded on my either insta; mostly or fb; rarely. I just love capturing pictures, but not my hobby to upload them. Sorry guys, you shouldn't suggest to use my phone or camera when taking pictures bcuz you aint got chance to have it appears on my social networks and with a little hope that I will tag your name and blablabla. hahahaha. Typical me after coming back from any event or places or holiday, first thing to do is.. SLEEP! There would be no way for me to upload any pictures. How sad! I'm f*cking tired and never count on me to do that kind of boring stuff; uploading pictures. And what will happen? Yeahh.. those pictures will probably expired bcuz the holiday was about a month a ago (after a month) and no one is f**king excited to scroll on your expired holiday picture. Nahhh. That's my point. And weirdo me, I still saved those pictures and claimed it to be as memories. *tears*

Ok cukup speaking. Naik hantu pulak. Asalnya taip She's Diva je. Tetiba terkeluaq pulak bahasa omputih ni. Bajet dah sampai London lah tu. aisehhh! Bajet tak nak kalah! Terus lupa yang selama ni hidup sedut oksigen made in Malaysia. Lepas 4 tahun, balik mesia tetiba cakap gini "Excuse me, what is in this bottle?" *with Brits accent glottal T*

Tak semena-mena keluaq lagu "Mengapa mudahnya...hatimu mendua.. ku lapangkan dada walau aku terluka.."

Mehh... mana ada aku menduakan Malaysia beb. Malaysia kot. The power of the mother tongue ni mana nak campak. Lagi-lagi loghat utara aku, sapa nak tanggung? Hah. Gitu! Anak jati Kedah ni woi.

Sesia la jejak negara orang boleh pulak dok pi lupa tempat lahir sendiri. Mak hang beranak hang tang mana? Habaq mai??? hahahaha. Kalau betoi hang anak jati kedah, pi London hang pi ajaq mat saleh minah saleh tu cakap loghat kedah tengokk. Sempoiii! Baru betoi cop anak kedah poreberrrr.

Habis saleh saleh kat sana aku sekolahkan. Biaq terer cakap utara lepastu aku bawak balik mai pi pekena nasi kandaq kat mamak la apa lagi. *darah penang pon mau ada* Sekali depa order, "Mamak, tea tharik satu, nasi khandak ayam thandoori sama kuah champuur aaa. Okay mamak?" Tudiaaaaaa keliaa teruihh.

Tak payah nak risau. Semua aku pukul sama rata punya. Kalau aku nak pi negara depa, aku kena belajaq English kaw-kaw punya, awat depa tak boleh belajaq bahasa kita sebelum depa nak mai tempat kita, kan? Baru adil meh. hahaha.

Well, yang aku cakap besaq ni dah kenapa?

Orang mungkin judge apa yang aku pikirkan ni satu angan-angan. Lebih kurang macam, kalau la.. kalau la.. kalau betol la aku dapat p oversea kira ok la, rezeki.. kalau tak pon takpa.

NO WAY! Aku memang bercita-cita nak ke sana. For whatever it takes, Im going further my study oversea. BPharm InshaAllah. Susah sebenarnya nak berpaling hati dari Pharmacy ni. Even tak sekalipun lagi aku jatuh cinta dengan kos ni, sekurang-kurangnya aku dah cuba sehabis mungkin. Mungkin kadanf-kadang tu ada la jugak terpikir nak tukaq kos degree nanti, tapi surely apa yang aku buat tu cuma ikutkan nafsu semata. Boleh jadi, aku musnahkan harapan mak aku especially nak aku jadi pharmacist. So, InshaAllah, I will try to put as much love as possible to this field of study. Utk mak, utk family dan utk masa depan aku.

Jadi orang kecik ni susah. Kecik bukan maksud aku, aku ni badan kecik. No, maksud aku, orang yang kerdil. Orang yang orang lain tak nampak pun kewujudan dia. Nampak pon samar-samar. Tak menyerlah macam orang lain. Iyalah aku ni, tak pandai mana pon. Dapat study Dip. Pharmacy pun atas rezeki Allah. Cantik jauh sekali kat mata orang. Cantik kat mata aku memang dah selalu.

One thing for sure, I'll never let anyone steps on my pride, crushing my spirits and bring me down just because I am not as perfect as those pretty girls with brain out there.

Untuk buktikan yang aku ni memangla tak hot, tak cantik, tak pandai tapi I'm worth to be known, aku kena struggle utk every sem and I'm challenge myself to come out from my comfort zone.

Comfort zone aku sekarang ni, aku kat Kedah. Study dekat UiTM Pulau Pinang. Memang semua orang pandang mcm "elehhh dekat je pon. mesti balik tiap-tiap minggu."

Huaaaaaaaaaaaaa. Mana tak baliknya kau pon! Memang ah. Cuba umah kau dekat tengok. Kau balik tak??? Balik kan!! Tu kelemahan aku. Tak boleh berenggang dengan family. Paling parah, tak boleh nak keluaq dari zone Utagha.

Sadis kan? Dulu masa sekolah rendah, jarak dari umah aku dengan skolah kira dalam 2 kilometer ja. Naik beskal pon sampai. Then, sekolah menengah pulak boleh kata jiran sebelah sekolah rendah tapi jiran yang berjarak 2 km. Kiranya kalau p sekolah menengah dari umah aku, tambah lagi 2 km jadi 4 km. Habis sekolah menengah, aku dapat PLKN. Jadi  punca bila aku dapat dekat Kem Sri Kandi Kuala Muda. Gila tak dekat?! Bayangkan mak bapak aku boleh mai melawat tiap2 minggu tu kira dekat la woi!

Kena bash sebab tak penah nak berenggang dengan family. Memang. Aku ni lepas habis SPM, orang pi keja. Aku dok umah goyang kaki. Tu pon keja dekat fair utk raya cina 2 bulan ja. Baki selebihnya aku dok rumah puas2. Lepastu dapat pulak UiTM Penang. *bahagia*

Aku rasa, InshaAllah. Aku akan cuba untuk keluaq zari comfort zone. Cuba untuk belajar berdikari jauh dari keluarga. Aku kena. Kalau tak, sampai bila-bila pun aku tak kuat. Bila kita jauh dari family ni, dia punya self motivation lain maciamm sikit. Tiap2 kali ingat kat mak kat umah susah2 cari duit, mesti kita pulun belajaq sungguh2. Nak balik jumpa mak, rindu mak, bapak, family. Rindu umah. Kalau dah macam tu hal, mesti kita study hard sebab nak cepat2 balik. Kan?

Ni kalau dah tiap2 minggu balik. Mana nak mai motivationnya? Lagi kuat main ada la. So tu bagi pandangan aku. Dari segi pengalaman aku. Tapi sejujurnya aku pon tak bersedia lagi nak pi jauh2. InshaAllah. Semoga Allah tabahkan hati aku. Semoga Allah sentiasa cekalkan hati aku suatu hari nanti.

Kalau aku betul2 pi, aku titipkan Mak, Bapak pada Allah di setiap sujud aku. Doa aku hanya untuk mereka berdua. Moga di panjangkan umur, di kurniakan kesihatan yang baik2. Amin. Even sekarang ni pun bapak tengah sakit. Aku harap aku cukup kuat untuk hadapi sebarang perubahan dalam hidup aku.

Pengorbanan tu penting. InshaAllah. Amin ya rabbal a'lamin.

4 May 2014.
4.00AM.
Malaysia.

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...